داراى حقوق با عظمتى هستند والدين مىباشند . پدر و مادر داراى حقوق سنگينى هستند كه كسى در اين دنيا از اين نظر به پاى آنها نمىرسد . از نشانه‌هاى عظمت حق والدين اين است كه خداى متعال در 13 جاى قرآن به رعايت حق آنان تصريح كرده است ، كه در 7 جاى از آن 13 جا ، خداى متعال بلافاصله پس از اشاره به حق خود بر بندگان كه پرستش اوست ، به رعايت حق والدين اشاره كرده است . نشانهء ديگر ارزش حقوق والدين اين است كه هر گاه رعايت حقّشان با يكى از « مستحبّات » يا « واجبات كفايى » تزاحم پيدا كرد ، رعايت حق آنان مقدّم است . به عنوان مثال اگر فرزندى بخواهد به سفر زيارتى مانند سفر « عُمره » برود كه از استحباب زيادى برخوردار است ، ولى يكى از والدينش راضى نباشند رفتن به آن سفر حرام است ؛ يعنى نبايد به سفر عمره برود و رعايت حق آنها مقدّم است . مثال ديگر اينكه : تشييع جنازه از واجبات كفايى است ؛ يعنى با عمل ديگران اين واجب از انسان ساقط مىشود ، حال فرض كنيد فرزندى بخواهد در تشييع جنازهء مؤمنى شركت كند ، اگر يكى از والدين او راضى نباشند او حقّ چنين كارى را ندارد و اگر انجام داد كار حرامى مرتكب شده است . اين تقدّم رعايت حق آنان ، نشانگر عظمت مقام و جايگاه آنان است . با توجه به اين مقدمه ، سؤال اين است كه چرا خداى متعال چنين مقام عظيمى را براى پدر و مادر در نظر گرفته است ؟ ؟ مگر آنان كيستند و براى ما چه كرده‌اند كه بايد در تمام شرايط حقوقشان را محترم بشماريم ؟ راستى آيا تا كنون از خود پرسيده‌ايد كه چرا خداى متعال حقوق عظيمى را براى پدر و مادر مطرح كرده است و رعايت احترام آنان را تا جايى مورد تأكيد قرار داده كه پس از پرستش خود و شريك قرار ندان براى او ، احسان و نيكى به والدين را سر سلسله اوامر خود قرار داده است ؟